چگونه یک ارکیده را به درختی در حیاط خلوت خود گره بزنیم؟
کسانی که در اروپا یا ایالات متحده ارکیده پرورش می‌دهند، برای بخش زیادی از سال به گلخانه گرم نیاز دارند. در برزیل، در بخش‌های بزرگی از این کشور، می‌توان کاری را انجام داد که آن افراد فقط رویای آن را در سر می‌پرورانند: ارکیده را به درختی در حیاط خلوت ببندند و بگذارند برای دهه‌ها، عملاً به تنهایی، آنجا زندگی کند.
این نزدیک‌ترین کشت طبیعی موجود، ارزان‌ترین نگهداری و قوی‌ترین گیاهان را تولید می‌کند. همچنین کمترین مستندات به زبان پرتغالی در مورد آن وجود دارد، زیرا تقریباً تمام محتوای آن ترجمه‌ای از مطالب مربوط به آب و هوای سرد است.
این راهنما مواردی را که نتیجه را تعیین می‌کنند، پوشش می‌دهد: کدام گونه‌ها پذیرفته می‌شوند، چگونه درخت را انتخاب کنیم، چگونه آن را بدون آسیب رساندن به گیاه محکم کنیم و در چند ماه اول تا زمانی که خودش را به درخت بچسباند، چه باید کرد.
اول، یک اصلاحیه مهم: ارکیده‌ها انگل نیستند.
این تصور غلط باعث می‌شود بسیاری از مردم ارکیده‌ها را از درختان ریشه‌کن کنند، با این تصور که درخت را نجات می‌دهند. اما عکس این موضوع صادق است: هیچ آسیبی وارد نمی‌شود.
بیشتر ارکیده‌های کشت‌شده اپی‌فیت هستند - آنها روی گیاه دیگری زندگی می‌کنند و از آن فقط به عنوان تکیه‌گاه فیزیکی استفاده می‌کنند. ریشه به پوست درخت می‌چسبد و آب را از باران و رطوبت هوا و همچنین مواد مغذی را از مواد آلی که در آنجا جمع می‌شوند، جذب می‌کند.
به بافت‌های درخت نفوذ نمی‌کند و چیزی از آن نمی‌گیرد. این دقیقاً برعکس دارواش است که یک انگل واقعی است و واقعاً مضر است.
درک این موضوع، کشت را تغییر می‌دهد: سیستم ریشه اپی‌فیت به گونه‌ای تکامل یافته است که در معرض هوا باشد و بین دوره‌های مرطوب و خشک متناوب باشد. به همین دلیل است که دفن ارکیده‌ها در خاک باغ آنها را می‌کشد - این کمبود مواد مغذی نیست، بلکه خفگی ریشه است.
کدام جنس‌ها در درخت عمل می‌کنند؟
همه آن را قبول ندارند. معیارها عبارتند از تحمل آفتاب، باران مستقیم و تغییرات دما.
آنها خیلی خوب کار می‌کنند: کاتلیا و گروه آن، از جمله گونه‌های برزیلی؛ اونسیدیوم؛ دندروبیوم؛ براساوولا؛ اپیدندروم. آنها گیاهانی هستند که به نور قوی نیاز دارند، پیاز کاذب برای ذخیره آب دارند و می‌توانند چرخه‌های خشکسالی را تحمل کنند.
آنها با برخی ملاحظات کار می‌کنند: واندا در آب و هوای گرم رشد می‌کند، اما فقط در یک سبد آویز، نه به تنه درخت - به ریشه‌های کاملاً آزاد نیاز دارد. بولبوفیلوم آن را می‌پذیرد، به شرطی که در موقعیت سایه‌دارتری قرار داشته باشد.
من ارکیده‌های فالانوپسیس را توصیه نمی‌کنم . نقطه رشد منفرد آنها، در مرکز گل، آب باران را جمع می‌کند و می‌پوسد - و بدون این نقطه، گیاه جایی برای جوانه زدن ندارد. اگر اصرار به پرورش آنها دارید، باید کج شوند و زیر پوشش نگهداری شوند، که این مزیت را از بین می‌برد.
همچنین مناسب نیستند: پافیوپیدیلوم که در خاک برگ روی زمین رشد می‌کند و یک اپی‌فیت معمولی نیست؛ و ماسدیوالیا که به دمای خنک و رطوبت بالا نیاز دارد، که تضمین آن در یک درخت در معرض نور خورشید دشوار است.
نحوه انتخاب درخت
انتخاب درخت از تکنیک گره زدن مهم‌تر است. سه معیار، به ترتیب اهمیت.
پوست زبری که کنده نمی‌شود. ریشه برای گرفتن به سطحی ناهموار نیاز دارد. پوست صاف، کار را دشوار می‌کند و پوستی که به صورت صفحه‌ای کنده می‌شود، حتی بدتر است: درخت به معنای واقعی کلمه ارکیده را به همراه پوست قدیمی دور می‌ریزد.
به همین دلیل است که اکالیپتوس انتخاب بدی است - پوست آن به صورت نواری کنده می‌شود و گیاه ماه‌ها پس از استقرار، می‌ریزد. کاج نیز همین مشکل را دارد که رزین آن را تشدید می‌کند.
گزینه‌های خوبی که معمولاً در حیاط خلوت‌های برزیل یافت می‌شوند: درخت انبه، درخت جابوتیکابا، درخت گواوا، درخت بادام هندی، درخت ایپه، درخت کوآرسمِیرا، درخت پائو-فرو، درخت جاکاراندا. درختان میوه با پوست ضخیم معمولاً عالی هستند.
سایبانی که نور را فیلتر می‌کند، نه اینکه مانع شود. درخت ایده‌آل اجازه می‌دهد نور به صورت لکه‌دار از آن عبور کند. یک سایبان بسیار متراکم سایه زیادی ایجاد می‌کند و گیاه گل نمی‌دهد؛ درختی که تقریباً هیچ برگی ندارد در معرض آفتاب کامل قرار می‌گیرد و می‌سوزد.
درختان همیشه سبز قابل پیش‌بینی‌تر هستند. درختانی که تمام برگ‌های خود را در زمستان از دست می‌دهند، در طول فصلی که بسیاری از ارکیده‌ها شکوفا می‌شوند، نور را به شدت تغییر می‌دهند - این می‌تواند مؤثر باشد، اما نیاز به توجه دارد.
کجای درخت را تعمیر کنیم
موقعیت، نور، زهکشی و پایداری را تعیین می‌کند.
محل انشعاب را انتخاب کنید - نقطه‌ای که تنه به شاخه می‌رسد. در آنجا تکیه‌گاه طبیعی وجود دارد، گیاه لیز نمی‌خورد و معمولاً مقداری مواد آلی در آن جمع می‌شود که در ابتدا مفید است.
سمت شرقی تنه. آفتاب صبح ملایم‌تر است؛ آفتاب بعد از ظهر در تابستان برزیل برگ‌ها را می‌سوزاند، حتی برگ‌های گونه‌هایی که نور شدید را دوست دارند.
ارتفاع بین یک و نیم تا دو متر. به اندازه کافی بلند که از دست راب‌ها و حلزون‌هایی که از زمین بالا می‌روند در امان باشد، به اندازه کافی کوتاه که بتوانید بدون نردبان به آن آب بدهید و آن را بررسی کنید.
گیاه باید شیب‌دار باشد، هرگز نباید رشد آن به سمت بالا باشد. آب باران باید زهکشی شود. کاشت به صورت افقی یا کمی شیب‌دار از تجمع آب در چین‌ها جلوگیری می‌کند.
و از کاشت در زیر شاخه‌ای که بعد از باران مدام چکه می‌کند، خودداری کنید - غرقابی مزمن، درست مانند گلدانی که سوراخ زهکشی ندارد، ریشه‌ها را می‌پوساند.
چگونه آن را تعمیر کنیم، گام به گام.
هدف این است که گیاه به مدت شش ماه تا یک سال محکم نگه داشته شود، تا زمانی که ریشه‌های آن به خودی خود محکم شوند. پس از آن، بستن آن ضروری نیست.
جنس مناسب را انتخاب کنید. ریسمان سیزال، روبان پارچه‌ای یا یک نوار جوراب نایلونی. سیزال این مزیت را دارد که کم و بیش در مدت زمانی که ریشه می‌گیرد، به طور طبیعی تجزیه می‌شود.
هرگز سیم را مستقیماً روی گیاه استفاده نکنید. با ضخیم شدن گیاه، ریزوم را قطع می‌کند. اگر برای ساختار گیاه به سیم نیاز دارید، نباید با بافت زنده تماس پیدا کند.
گیاه را با میخ یا پیچ به درخت محکم نکنید . زخم‌های روی تنه، نقاط ورود قارچ هستند.
یک بالشتک نگهدارنده رطوبت قرار دهید. یک مشت الیاف نارگیل، خزه اسفاگنوم یا خزه بین پایه ارکیده و پوست آن، رطوبت را در چند ماه اول که بحرانی‌ترین مرحله است، حفظ می‌کند. فقط کمی - به اندازه‌ای که از خشک شدن آن در عرض چند ساعت جلوگیری کند.
آن را به ساقه یا پایه گیاه ببندید، نه برگ‌ها. آن را محکم ببندید، اما تا زمانی که اثری از خود به جا نگذاشته است، آن را سفت نکنید. گیاه نباید در باد تکان بخورد، زیرا ریشه‌های جدید به راحتی می‌شکنند.
ریشه را روی پوست درخت قرار دهید. ریشه‌ای که در هوا شناور باشد، نمی‌چسبد. برای بیرون آمدن موهایی که به سطح می‌چسبند، به تماس نیاز دارد.
زمان مناسب: بهار
در بهار، بین سپتامبر و نوامبر، گیاه را بکارید. این زمانی است که گیاه وارد رشد فعال می‌شود و ریشه‌های جدید تولید می‌کند - و دقیقاً همین ریشه‌های جدید هستند که به گیاه اجازه می‌دهند به ریشه بچسبد.
تلاش برای کاشت آن در زمستان اتلاف وقت است: گیاه، پس از اینکه رشد کرد، ریشه نمی‌دهد، ماه‌ها بسته می‌ماند و در این دوره آسیب‌پذیرتر است.
مثل همیشه، این کار را وقتی گیاه غنچه داده یا گل می‌دهد انجام ندهید. صبر کنید تا گلدهی تمام شود.
شش ماه اول
این مرحله‌ای است که مشخص می‌کند آیا پروژه شروع خواهد شد یا خیر. پس از آن، کار تقریباً به صفر می‌رسد.
حتی اگر باران باریده باشد، آبیاری کنید. تا زمانی که سیستم ریشه‌ای مستقر نشود، گیاه به رطوبت موجود در پوست درخت دسترسی نخواهد داشت. در دوره‌های خشک، هر دو یا سه روز یکبار به آرامی با شلنگ آبیاری کنید.
قبل از کوددهی کمی صبر کنید. بگذارید چند هفته بعد از ریشه زدن گیاه بگذرد. کود دادن به گیاهی که تازه لمس شده و احتمالاً ریشه‌هایش آسیب دیده است، به جای تغذیه، باعث سوختگی می‌شود.
سپس، با اسپری کردن کود دهید. در طول فصل رشد، محلول رقیق‌شده‌ای را روی ریشه و پوست اطراف آن بمالید. کود آهسته‌رهش در یک کیسه توری که بالای گیاه بسته شده است نیز مؤثر است - باران آن را به تدریج حل می‌کند.
هر از گاهی گره زدن را بررسی کنید. ممکن است با باد شل شود یا با رشد گیاه سفت شود. اگر سیزال از قبل تخریب شده باشد و گیاه سفت باقی مانده باشد، محکم شده است - نیازی به دوباره بستن آن نیست.
چگونه گیاهی را که از قبل در گلدان است پیوند بزنیم
بیشتر مردم با یک نهال ریشه لخت شروع نمی‌کنند - آنها با گیاهی شروع می‌کنند که سال‌ها در گلدان رشد کرده است. فرآیند پیوند جزئیاتی دارد که نتیجه را تغییر می‌دهد.
بستر را به طور کامل بردارید. باقی گذاشتن یک تکه پوست قدیمی بین گیاه و تنه، نقطه‌ای ایجاد می‌کند که آب را برای مدت طولانی در خود نگه می‌دارد و می‌پوسد. قبل از آن، آن را کاملاً آبیاری کنید و با دقت آن را خرد کنید.
فقط ریشه‌های مرده را ببرید. ریشه‌های زنده، حتی اگر کج و بد قرار گرفته باشند، باید باقی بمانند. آنها خودشان رشد خود را به سمت پوست درخت هدایت می‌کنند.
صبر کنید تا سیستم ریشه کاملاً گسترش نیافته باشد. نوک ریشه‌های جدید، سبز و فعال خیلی راحت می‌شکنند. در حالت ایده‌آل، این کار را در ابتدای بهار انجام دهید، زمانی که رشد، ریشه‌ها را بیرون می‌کشد اما نوک ریشه‌ها هنوز کوتاه هستند.
یک سال برای سازگاری در نظر بگیرید. ریشه گیاهان گلدانی به رطوبت ثابت عادت دارد و برای ایجاد ریشه‌های هوایی به یک چرخه نیاز دارند. معمولاً در فصل اول پس از پیوند، گل نمی‌دهند - این اشتباه نیست، بلکه یک گذار است.
زنان بومی برزیل بهترین کاندیداها هستند.
اگر ایده این است که در حیاط خلوت خود درختی پرورش دهید، گونه بومی منطقه شما منطقی‌ترین انتخاب است - این گونه از قبل در آن محیط، در همان آب و هوا، تنها چند کیلومتر دورتر رشد می‌کند.
کاتلیا اینترمدیا یکی از مقاوم‌ترین گونه‌ها است و در جنوب و جنوب شرقی برزیل، وقتی به درختان بسته می‌شود، بسیار خوب رشد می‌کند. کاتلیا واکریانا و کاتلیا نوبیلیور در منطقه سرادو رشد می‌کنند، جایی که فصل خشک آنها را آزار نمی‌دهد.
اپیدندروم و براساوولا تقریباً در این نوع کشت نابود نشدنی هستند و برای اولین تلاش مناسبند. اونسیدیوم بومی نیز به خوبی به این نوع کشت پاسخ می‌دهد و مزیت آن گلدهی روی ساقه بلند و چشمگیر است.
تنها احتیاط مربوط به منشأ گیاه است: از یک گلخانه یا تولیدکننده خرید کنید، هرگز از یک گیاه وحشی یا محلی پرورش یافته خریداری نکنید. گیاهانی که از طبیعت گرفته شده‌اند، علاوه بر اینکه نامنظم هستند، دقیقاً به این دلیل که از یک ریزاقلیم بسیار خاص می‌آیند، سازگاری بدتری دارند.
چند گیاه در هر درخت؟
این باعث می‌شود که بخواهید درخت را کاملاً پر کنید، و اینجاست که اشتباه می‌کنید.
هر گیاه برای رشد جانبی به مدت چند سال به فضا نیاز دارد. یک کاتلیای جاافتاده در عرض پنج سال مساحت قابل توجهی را اشغال می‌کند و تماس دسته‌های مختلف به معنی رقابت برای نور و هوای راکد بین آنهاست.
یک راهنمای عملی: هنگام کاشت، حداقل یک و نیم وجب فضای خالی در اطراف هر گیاه بگذارید، اگر گیاه از گونه‌های سریع الرشد است، بیشتر. در یک درخت متوسط، سه تا پنج گیاه با فاصله مناسب، بیش از ده گیاه متراکم به بار می‌آورند.
توزیع آنها در ارتفاعات و جهات مختلف نیز مفید است: از اقلیم‌های مختلف یک درخت بهره می‌برد و احتمال شیوع آفت از یک درخت به درخت دیگر را کاهش می‌دهد.
نگهداری سالانه، پس از برقراری
مزیتش این است: حجم کار سالانه حداقل است. یک بررسی در سال، در بهار، تقریباً همه چیز را پوشش می‌دهد.
برگ‌ها و بقایای انباشته شده بین گیاه و تنه را حذف کنید. مواد آلی اضافی، آب زیادی را در خود نگه می‌دارند و به محلی برای پوسیدگی تبدیل می‌شوند.
بررسی کنید که آیا این توده به گیاه همسایه برخورد می‌کند یا اینکه از محل نگهداری آن فراتر رفته است. اگر از چنگال بیرون آمده و افتاده است، ارزش دارد که قسمت جدید را دوباره ببندید.
اگر خیلی بزرگ شد، آن را تقسیم کنید. یک گیاه درختی، توده‌ای بزرگ تشکیل می‌دهد و ساده‌ترین منبع قلمه برای جایگزینی یا اشغال درخت دیگر است.
کوددهی را با اسپری کردن در طول فصل رشد از سر بگیرید و در زمستان متوقف کنید - همان منطق تقویمی که برای کاشت در گلدان‌ها وجود داشت، در اینجا نیز صدق می‌کند.
گذشته از آن، آب باران و سایه درخت فراهم می‌شود. هر کسی که مایل است قبل از انتخاب نوع گیاه، محدوده نور و دما را برای هر جنس بررسی کند، می‌تواند برگه‌های اطلاعات کشت را بر اساس جنس در برگه‌های کشت انجمن ارکیده آمریکا پیدا کند که پرکاربردترین مرجع در این زمینه هستند.
خطرات واقعی کشت در فضای باز
حلزون‌ها و راب‌ها مشکل شماره یک هستند. آنها ریشه‌های جدید و جوانه‌های گل را شب‌ها می‌خورند و می‌توانند کل یک شکوفه را در یک شب از بین ببرند. ارتفاع کمک می‌کند؛ بازرسی شبانه با چراغ قوه مشکل را هنگام ظاهر شدن آنها حل می‌کند.
مورچه‌ها خودشان گیاه را نمی‌خورند، اما در ازای ترشح قندی، شپشک‌های آردآلود و شته‌ها را پرورش داده و از آنها محافظت می‌کنند. رد مورچه‌هایی که از تنه درخت بالا می‌روند، نشانه‌ای است که ارزش جستجوی آفات را دارد.
باد و طوفان. گیاهان تازه کاشته شده بیشترین آسیب را می‌بینند. یک شاخه محافظت شده ارزش بیشتری نسبت به یک شاخه در معرض دید دارد.
سرما. در مناطق یخبندان، کشت دائمی در فضای باز برای گونه‌های گرمسیری مناسب نیست. در دمای زیر ۱۰ درجه سانتیگراد، اکثر آنها آسیب می‌بینند و یخبندان آنها را می‌کشد.
دزدی. لازم به ذکر است، زیرا در مناطق شهری رایج است: یک گیاه گلدار که به درختی در پیاده‌رو بسته شده یا از خیابان قابل مشاهده است، ناپدید می‌شود. یک حیاط حصارکشی شده داستان متفاوتی دارد.
هرس درختان. از قبل با هرس کننده هماهنگ کنید. من دیده‌ام که کل مجموعه در کارهای هرس بدون اطلاع قبلی ناپدید شده است.
جایگزین‌هایی برای مواقعی که درختان خوبی وجود ندارد.
نداشتن درخت مناسب، نیاز به کشت در فضای باز را از بین نمی‌برد. سه رویکرد به خوبی کار می‌کنند.
یک تنه درخت مرده که در زمین یا در یک گلدان بزرگ ثابت شده است. یک تکه تنه چوب سخت، با پوست، به عنوان یک درخت مصنوعی عمل می‌کند و می‌تواند در جایی که نور بهترین است قرار گیرد.
آلاچیق، آلاچیق یا حصار چوبی. سطح چوبی ناهموار، اتصالات را می‌پذیرد و سازه امکان کنترل نور خورشید را با توری سایه‌بان فراهم می‌کند.
سبد یا سینی آویز. منطق کشت هوایی را حفظ می‌کند با این مزیت که می‌توان گیاه را با توجه به فصل جابجا کرد - و این تنها گزینه مناسب برای کسانی است که فقط بالکن دارند.
آیا ارزش دارد؟
برای گونه‌های گیاهی مناسب و در آب و هوای بدون یخبندان، این بهترین روش کشت موجود است. گیاه نور واقعی، تهویه مداوم، چرخه طبیعی تر و خشک و تغییر دما بین روز و شب را که چندین گونه برای گلدهی به آن نیاز دارند، دریافت می‌کند - همه اینها به صورت رایگان و بدون هیچ گونه تجهیزاتی.
یک کاتلیای جاافتاده روی درخت انبه، تنها در عرض چند سال به یک توده بزرگ تبدیل می‌شود و به خودی خود شکوفه می‌دهد و به کسری از کاری که همان گیاه در گلدان داخل خانه نیاز دارد، نیاز دارد.
هزینه، پذیرش کنترل کمتر است: باران زیاد، آفات باغ، باد. اما کسانی که حیاط خلوت دارند و در منطقه‌ای بدون یخبندان زندگی می‌کنند، با پرورش گیاهان در گلدان، پول زیادی را از دست می‌دهند.
